پروردگار مايه نجاتند . بعضى از مفسران جمله « و * ( يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِه ) * » را اشاره به مقام « شهود » دانسته‌اند كه در قيامت براى مؤمنان حاصل مىشود كه به جمال و جلال پروردگار مىنگرند ، و برترين لذت را از اين تماشا مىبرند . ولى ظاهرا جمله مزبور معنى وسيعى دارد كه هم محتواى حديث را شامل مىشود ، و هم مواهب ناشناخته ديگر را . جمله « * ( إِنَّه غَفُورٌ شَكُورٌ ) * » نشان مىدهد كه نخستين لطف پروردگار در حق آنها همان آمرزش گناهان و لغزشهايى است كه احيانا از آنها سر زده ، چرا كه بيشترين نگرانى انسان نگرانى از اين ناحيه است . بعد از آنكه از اين نظر آسوده خاطر شدند آنها را مشمول « شكر » خود قرار مىدهد يعنى از اعمالشان تشكر مىكند ، و برترين جزا را به آنها مىبخشد . در تفسير مجمع البيان ضرب المثل جالبى در اينجا از عرب نقل شده كه مىگويند : « اشكر من بروقه » : « فلان كس از درخت بروقه ( 1 ) سپاسگزارتر است » و اين اشاره به درخت كوچكى است كه در سرزمين عربستان وجود داشته ، و اعتقاد اعراب اين بوده هنگامى كه ابر بر سر آن سايه مىافكند به زودى سبز مىشود ، و برگ بيرون مىآورد ، بىآنكه ابر ببارد ! ، و اين ضرب المثلى است براى نهايت سپاسگزارى كه در برابر كمترين خدمت بزرگترين پاداش را بدهند ( 2 ) . البته خالق چنين درختى از آن هم سپاسگزارتر و بخشنده تر است .

--> ( 1 ) بروقه بر وزن حنجره . ( 2 ) مجمع البيان جلد 8 صفحه 407 .